پارالمپیک پکن

شايد بتوان گفت که المپيک همان ظاهر خوش رنگ و لعاب است و پارالمپيک آن باطن ژرف.  صحنه هايي که در جريان سيزدهمين دوره بازيهاي پارالمپيک پکن خلق شد آن قدر زيبا و جذاب است که به يقين مي توان گفت هيچ قلمي و هيچ بياني قادر به توصيف آن نيست. صحنه هايي که حتي مي تواند مسير زندگي انسان را تغيير دهد.        
 در مقابل چشم هزاران خبرنگار و تصويربردار صحنه هايي خلق شد که نه قلم خبرنگاران و نه دوربين عکاسان نمي تواند آنطور بايد و شايد اين صحنه ها را توصيف کنند.         
تصاويري که در ميادين ورزشي پارالمپيک 2008 پکن خلق شد به زيبايي يک تابلوي نقاشي است. پارالمپيک جايي است که ورزش و هنر آميختگي پنهاني با هم دارند و محصول کار را زيبا و پراحساس مي کنند. جايي که دونده اي در غياب دوپاي اصلي خودش دو پروتز گذاشته و مسافت صدمتر را با يک دنيا اميد و البته شور و حرارت طي مي کند و رکوردي به مراتب بهتر و ارزشمند تر از المپيک برجاي مي گذارد.   
آري پارالمپيک عرصه اي است که واليباليست هايي را مي توان در آن مشاهده کرد که در نبودن پاهايشان آنقدر با قدرت و صلابت آبشار مي زنند که براي يک لحظه تصور نمي کني که او قادر به راه رفتن همانند من و تو نيست.       
از دونده نابينايي برايت بگويم که اگر از ديده سر محروم است دست کم ديده دل او از امثال من بسيار روشن تر و نوراني تر است دونده نابينايي که به تنهايي پرش سه گام مي کند و مي داند کجا بايد بپرد تا خطا نکند. جايي که شناگر بدون دست فقط با حرکت پا و بدن خود شنا مي کند و رکورد مي زند تا به همه بگويد که معلوليت نتوانستن نيست.      
از وزنه برداري بگويم که گرچه نيمي از بدن او قادر به حرکت نيست و پاهايي لاغر دارد اما قدرتي در بازوان اوست که همه را به حيرت مي اندازد که چگونه انساني با اين همه مشکل جسمي و حرکتي، اميدوار و سرشار از عشق در ميادين ورزشي حضور يافته است.          
اينجا فقط حرف از ورزش نيست هنر هم وارد مي شود و براي همين است که مي گويم صحنه هايي را در پارالمپيک مشاهده مي کنيم که به زيبايي يک تابلوي نقاشي يا يک قطعه موسيقي است که براي فهم آن هيچ زباني بکار نمي آيد جز زبان حس و حال نفهته در خود اثر.  در پارالمپيک مي توان قصرهاي باشکوهي را از اراده ناب آدمي پيدا کرد که فقط و فقط به لطف ايمان ساخته شده است. مدال هاي پارالمپيک باارزش تر است چون حاصل جمع تلاش مضاعف براي زير پاگذاشتن نقص هاي جسمي، ايمان مضاعف، عشق دوچندان و باور کامل است.            

 *******************************

مشاركت معلولان

به نظر مي رسد مشاركت معلولان جسمي و حركتي ، نابينايان و ناشنوايان در بسياري موارد كم است هر چند آنان بخصوص در يك دهه اخير سعي در افزايش حضورشان داشته اند. رشته تشكل هاي معلولان( كه طي يك دهه از 5 تشكل به بيش از سيصد تشكل غير دولتي در كشور رسيده است) نشان مي دهد كه آنها توانسته اند از حضور در چنين مجامعي بستر مشاركت اجتماعي خود را تا حدودي تحقق بخشند. اما به تاثير گذاري و هماهنگي مناسبي براي پيشبرد اهدافشان دست نيافته اند. حضور فرهنگي آنان نيز در سالهاي اخير افزايش يافته است ، هنرمنداني كه درگير ناتواني هاي مختلف جسمي هستند توانسته اند در رشته هايي چون نقاشي ، شعر ، موسيقي ، تئاتر و... خود را مطرح كنند و صداي خود را از طريق رسانه ها به گوش مردم برسانند. ناگفته نماند كه ورزش معلولين در رشته هاي مختلف توانسته است موفقيت هاي چشمگيري را كسب كنند.. اما اصلي ترين بعد فعاليت انساني كه اشتغال و كسب درآمد است هنوز مورد غفلت قرار گرفته و مشاركت اقتصاديشان عملاً تحقق نيافته است چناچه طبق آمار بيش از90 درصد معلولين بيكارند. NGOها بايد تلاش كنند تا احترام به شخصيت انساني معلولان در همه اقشار جامعه ترويج شود و و موجب گشترش آگاهي ها در اين زمينه شوند. بايد رسانه ها را نيز تشويق كرد تا به رفع موانع شهري بيشتر وارد شوند چراكه هدف افزايش كيفيت زندگي است هدف ما اين نيست كه تفاوتهايي را براي معلولان ايجاد كنيم هدفمان اين است كه تفاوتهايي به همراه معلولان ايجاد شود و آنها در همه سطوح مشاركت داشته باشند.